Neuschwanstein – zamek znajdujący się niedaleko Füssen w południowej Bawarii w Niemczech, w pobliżu zamku Hohenschwangau i granicy z Austrią. Budynek powstawał od 1869 roku jako wyidealizowany średniowieczny zamek rycerski dla króla bawarskiego Ludwika II Wittelsbacha. Wstępny projekt opracował Christian Jank, a rozwinęli go Eduard Riedel i Georg von Dollmann. Król przeżył w zamku tylko kilka miesięcy i zmarł jeszcze przed ukończeniem budowy. Neuschwanstein był początkowo nazywany Neue Burg Hohenschwangau (Nowy Zamek Hohenschwangau), a obecna nazwa została mu nadana w 1886 roku. Właścicielem zamku jest Wolny Kraj Bawaria (Freistaat Bayern) i zarządza nim Bayerische Verwaltung der staatlichen Schlösser, Gärten und Seen. Neuschwanstein jest najsławniejszym spośród zamków Ludwika II i jedną z najbardziej znanych atrakcji turystycznych Niemiec. Każdego roku zwiedza go ponad 1,3 miliona turystów. Często nazywany „zamkiem z bajki” Neuschwanstein jest udostępniony do zwiedzania przez prawie cały rok. Architektura i wystrój wnętrz są naznaczone romantycznym eklektyzmem z XIX wieku, zaś sama budowla jest jednym z najważniejszych dzieł historyzmu. źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Neuschwanstein

Pomiędzy Krakowem a Oświęcimiem, u stóp średniowiecznego zamku Lipowiec rozciąga się Nadwiślański Park Etnograficzny przedstawiający kulturę Krakowiaków Zachodnich. Jednym z najbardziej znanych elementów ich kultury była czapka „krakuska”, którą nosił między innymi Tadeusz Kościuszko. W muzeum podziwiać można jednak nie tylko elementy stroju, ale przede wszystkim – architekturę i ekspozycje związane z życiem codziennym, a wszystko w odtworzonym krajobrazie wsi, miasteczka oraz dworu. Za sprawą dr Hanny Pieńkowskiej, krakowskiej konserwatorki zabytków, Małopolska stała się regionem o jednym z największych skupisk muzeów na wolnym powietrzu w Polsce. Ta miłośniczka małopolskiej architektury drewnianej przez 26 lat – od 1951 roku do śmierci w 1976 – pełniła funkcję wojewódzkiego konserwatora zabytków. Przyczyniła się do uratowania wsi Chochołów, założenia Nadwiślańskiego Parku Etnograficznego w Wygiełzowie oraz Orawskiego Parku Etnograficznego w Zubrzycy Górnej, a także odtworzenia ogrodów renesansowych w Mogilanach. Jako konserwatorka działała na rzecz ratowania zabytkowych szałasów tatrzańskich, które podziwiała wraz z mężem – Tadeuszem [...]

Kościół pw. św. Marii Magdaleny w Bełku – drewniany kościół konstrukcji zrębowej zbudowany w poł. XVIII w., wieża konstrukcji słupowej zwieńczona barokowym hełmem baniastym. Świątynię otaczają zadaszenia zwane sobotami. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli rybnickiej. Wyposażenie warte uwagi stanowi bogato zdobiony późnorenesansowy ołtarz główny (1610), odnowiony w 1670 r. z inicjatywy proboszcza Fabera, w którym znajduje się obraz patronki kościoła (dzieło Jana Fahnortha z 1849 r.) oraz dwie wkomponowane późnogotyckie rzeźby św. Katarzyny i św. Barbary datowane na początek XVI w. Do najstarszego wyposażenia należy także barokowa ambona z figurami Ewangelistów z II poł. XVII w.oraz żegnaczki na wodę święconą ufundowane w 1657 r. przez właściciela miejscowości Wojciecha (Adalberta) Holly, z wyrytymi na nich inicjałami fundatora (A.H. – Adalbert Holly). Ołtarze boczne pochodzące z 1870 r. wykonane są w stylu eklektycznym, obrazy znajdujące się w nich przedstawiają Matkę Boską oraz św. Antoniego Pustelnika. Ponadto warte uwagi są XIX-wieczne stacje drogi krzyżowej, ufundowane przez ówczesnego właściciela miejscowości Antoniego Gemander – wcześniej zarządcę u Karola Goduli oraz pochodzące z początku XIX-stulecia, posiadające klasycystyczną [...]

Kolorowe Jeziorka to jedno z najpiękniejszych miejsc Rudawskiego Parku Krajobrazowego. Położone są w miejscowości Wieściszowice na północnym zboczu Wielkiej Kopy. Na zboczu rozmieszczone są trzy jeziorka: purpurowe, błękitne (lazurowe) i zielone. Zabarwienie jeziorek związane jest z występowaniem różnych związków chemicznych. Wszystko to dzięki łupkom pirytonośnym, które były przyczyną budowy kopalni na tym obszarze od XVIII do XIX wieku. Po zamknięciu kopalni do głosu doszła natura, która wypełniła wyrobiska kopalniane wodą tworząc zjawiskowe jeziorka. Na terenie Kolorowych Jeziorek powstała ścieżka dydaktyczna „Zielonym szlakiem przez Kolorowe Jeziorka”, stworzona przez nauczycieli i uczniów Gimnazjum Publicznego w Marciszowie oraz Stowarzyszenie Rozwoju Gminy Marciszów. Dostarcza ona turystom cennych informacji dotyczących jeziorek, sztolni oraz przyrody. Purpurowe Jeziorko Jest to zalane wyrobisko po najstarszej kopalni, która została uruchomiona w 1785 roku i nosiła nazwę „Nadzieja”- „Hoffnung. Eksploatowano tutaj z łupków łyszczykowych (o zawartości do 20 % siarki) piryt. Długość wyrobiska ma ok. 430 m, szerokość ok. 110 [...]

Zabytkowa Stacja Wodociągowa „Zawada” w Karchowicach (woj. śląskie) to kompleks obiektów, parowych urządzeń pompowych i kotłów z lat 20. ubiegłego wieku. Wybudowana z inicjatywy rządu pruskiego w 1895 roku miała pomóc w rozwiązaniu palącego problemu zaopatrzenia w wodę pitną powstających zakładów oraz rozrastających się miast i osiedli w zachodniej części Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. Stacja wielokrotnie rozbudowywana i modernizowana, a do 1967 roku bazowała na zespołach pompowych napędzanych parą wodną wytwarzaną w ogromnych kotłach. Dziś krystalicznie czysta woda czerpana m.in. z odwierconej w 1882 r. do głębokości ok. 200 m studni głębinowej pompowana jest do odbiorców przez elektryczne, nowoczesne agregaty. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności i staraniem kolejnych pokoleń pracowników zawadzkich wodociągów (obecnie zakład wchodzi w skład Górnośląskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów S.A. w Katowicach) monumentalne, zabytkowe urządzenia z epoki pary zachowały się do czasów współczesnych, a wszystkim chętnym przeniesienia się w czasie o sto lat wstecz – od 2004 r. udostępnione do zwiedzania. źródło: http://www.gpw-zawada.pl/witamy1.php

Do tej wieży warto się wybrać korzystając z komunikacji miejskiej lub własnych nóg, gdyż pewien kłopot stanowi zaparkowanie auta. Parkingu trzeba szukać gdzieś między blokami, lub przy garażach od strony ulicy Kotucza. Od rybnickiej Bazyliki, to tylko kilka minut spacerkiem.Wieża mieści się na terenie Państwowego Szpitala dla Psychicznie i Nerwowo Chorych w Rybniku, przy ulicy Gliwickiej. Wejście główną bramą szpitala. Została wybudowana pod koniec XIX wieku na potrzeby owego szpitala. Jest bardzo piękna- zbudowana z czerwonej cegły, z ciekawymi zdobieniami głowicy i bardzo interesującym kamiennym cokołem na dole. Pewnie z racji usytuowania ma tez taki mroczny, niepokojący charakter. Ale też była świadkiem bardo mrocznych wydarzeń.Niestety, jest również bardzo zniszczona i prawdopodobnie grozi jej rozbiórka, pomimo, że została wpisana do rejestru zabytków. Remont spoczywałby na barkach szpitala, któremu brakuje pieniędzy na swą zasadniczą działalność, a co dopiero na remont wieży. A szkoda… Wielka szkoda, że z powodu jej fatalnego stanu technicznego [...]

Zamek w Pszczynie – dawna rezydencja magnacka w Pszczynie (niem. Pless) na Górnym Śląsku, powstała w XI lub XII w., od tego czasu wielokrotnie przebudowywana. W średniowieczu własność między innymi książąt opolsko-raciborskich, książąt opawskich i książąt cieszyńskich. W latach 1548–1765 należał do śląskiego rodu Promnitzów, 1765–1847 książąt Anhalt-Köthen-Pless a od 1847 książąt Hochberg von Pless z Książa. W latach 1870–1876 dokonali oni przebudowy zamku, na skutek której uzyskał on swój obecny kształt architektoniczny w stylu neobarokowym. Wraz z zabytkowym parkiem krajobrazowym w stylu angielskim o powierzchni 156 ha tworzy zespół pałacowo-parkowy. W 1946 zamieniony na muzeum, obecnie działające pod nazwą Muzeum Zamkowe w Pszczynie. W przeciwieństwie do wielu innych zamków i pałaców na Śląsku, zniszczonych na skutek działań II wojny światowej i bezpośrednio po niej, w Zamku w Pszczynie zachowało się oryginalne wyposażenie i meble, które sprawiają, że jest on obecnie jednym z najcenniejszych zabytków architektury rezydencjonalnej w Polsce. źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Pszczynie